Met de raketten van Kaliningrad binnenkort comfortabel op onze borststreek gericht, is het Koude Oorloggevoel helemaal terug. De voormalige KGB heeft met Poetin en Medvedev de Russische teugels staalhard in de klauwen. De rest van de wereld staart angstig voor- en achteruit, nerveus knabbelend op de laatste aardgasreserves. Omdat het movember is, en omdat Russische femme fatales botergeil zijn, besloot ik dieper te graven in het onmetelijk fascinerende Rusland. Toeval wil dat hier voor mijn neus, op het eigenste Vicekantoor, ik een leeg blikje cola heb staan dat denkt dat het Stalin is, én voor de gemakkelijkheid in de derde persoon spreekt. Eigenlijk doet het me een beetje lachen dat deze paranoïde gek met snor en 20 miljoen doden op zijn geweten prijkt op een banaal consumptieartikel. Maar bon, ik ga me op de vlakte houden. En dat heeft eerder te maken met waartoe de man in staat is, dan uit respect voor de doden.
Jozef, uw beelden werden weggehaald, uw beleid veroordeeld. Hoe nam u de destalinisatiepolitiek op van Kroetsjov, uw opvolger?
Stalin heeft zijn snor vol snot gehuild. Nochtans heeft het hem en waarschijnlijk ook de gewone rus uit zijn roes gewekt.
Dat zou mogen, ja.
Hij heeft zich misschien een beetje misdragen door zijn afvallige kameraden wat hardhandig aan te pakken. Het is ook gewoon nodig om het volk van een immense staat als Rusland in symbiose met elkaar te laten leven. Al was het maar op huwelijken. Het is trouwens absurd dat de rest van de wereld vreesde overrompeld te worden door een Rood Leger met expansiehonger, dat al moeite had met interne coherentie.
Dus dat was uit de lucht gegrepen, de Sovjetdrang naar wereldsuprematie?
Toegeven, we zijn af en toe wat agressief uit de hoek gekomen. Maar enkel door Amerikaanse provocatie en misschien wat wederzijdse overschatting. Na Jalta mocht Stalin niet meespelen in Japan, alsook in de rest van de wereld. En dat heeft me geweldig gefrustreerd. Bovendien werden wij communisten afgeschilderd als charlatans, kinderlokkers of goedkope porno. Maar om daarvoor de wereld te gaan veroveren. Gaat een beetje ver, niet? Wij wilden alles gewoon laten zoals het was, niet meer of minder.
Waarom leek het dan telkens alsof de wereld op de afgrond van de nucleaire vernietiging stond?
Omdat zo'n angstpolitiek nu eenmaal electoraal goed scoort. De kleuterige blazé over wie nu juist de grootste bom heeft is echter zo ontzettend vermoeiend. De Amerikanen mochten dan wel wat militaire voorsprong hebben, onze wetenschappers kregen tenminste een hond in de ruimte of lieten er één leven zonder lijf.
Het exacte nut van die laatste ontglipt mij even, maar wat die angstpolitiek betreft zit u juist. We zijn er sinds 9/11 zeker niet minder aan blootgesteld. Hoe zit dat vandaag in Rusland?
Wij Russen zijn dit stadium al lang voorbij, en gaan nu voor een optimistische kijk. En iedereen die het optimisme van Poetin op de korrel neemt, gaat zelf onder de korrels. Dat is dan weer een traditie die vanuit mijn tijd stamt. Ten opzichte van staatshoofden grijpt Rusland trouwens ook terug terug naar traditie. Sinds de frivoliteit van Yeltsin is wodka weer helemaal terug in onze internationale politiek. Geniaal hoe hij de banden met de VS weer aan hield.
Bij ons probeert Daerden dat succes te kopieren.
De twee zijn samen eens gaan jagen op gemuteerde dieren in Tjernobyl. Je kan trouwens best behoorlijk bezopen zijn om niet te bezwijken aan de straling.
Is dat niet gevaarlijkm, wapentuig te hanteren in combinatie met alcohol?
Je moet geen tank gaan besturen natuurlijk. Maar wodka blijft desalniettemin een symbool voor de Russische samenleving, naast gedeelde ellende en verpersoonlijkte trots. Ooit was de wodkataks goed voor ruim 40% van de staatsinkomsten. Nu is dat nog steeds bijna 5 procent. Poetin probeert zich de techniek trouwens ook meester ter maken. Daarnaast toont hij ook op andere manieren zijn zachtere kant.
De inval in Georgië en de rel met Oekraïne waren anders geen promotie voor de optimistische zachte kant van Rusland.
Kijk, we hebben belangen in die regio. Pijpleidingen en olie zijn daar maar een deel van. Het is angstaanjagend als er Navo-landen in de achtertuin van Rusland komen te liggen. Stalin had het vroeger niet graag, en dat is er nog steeds niet op gebeterd. Bovendien willen de russen al jaren meer zee en strand. De meeste Russische stranden zijn bevolkt met trollen. We hebben meer recreatie nodig in de stijl van Kazantip, en dus meer ontvrozen kust, als we de russen gelukkig willen maken. De gewone rus is snel in een goede bui te krijgen met wat boertige humor en blote tetten.
Comments